سبک‌پژوهی و مطالعات گونه‌های ادبی

سبک‌پژوهی و مطالعات گونه‌های ادبی

نقد و تحلیل داستان‌گرایی درشاعران معاصر ایران و عرب (مطالعة موردی: اخوان و شاملو، اَلحیدری، اَلسِّیاب و اَلبَیاتی)

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 گروه زبان وادبیات فارسی ، دانشگاه پیام نور . تهران ایران
2 گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران
چکیده
 یکی از وجوه مشترک تمامی ادبیات‌های جهان، بهره‌گیری از زبان مشترک داستان در ارائه­ ی اندیشه‌ها و اعتقادات است؛ به غیر از این رویکرد، داستان نیز رایج‌ترین نوع ادبی است که با آدمی همراه بوده و آن را برای آرامش و آسایش خویش به کار برده است. از سویی در شعر فارسی، شاهد وجود و حضور داستان در گونه­ هایی کوتاه و قابل توجّه هستیم و شاعرانی بزرگی چون اخوان و شاملو  در کنار سرایندگان برجسته ­ی عربی­ زبان مانند السّیاب و البیاتی توانسته­ اند در اشعار سیاسی و اجتماعی از این گونه­ ی ادبی، بهره­ ای وافر ببرند. به عبارت دیگر، شعر این شاعران یا آگاهانه از داستان بهره می‌گیرد و یا ناخودآگاه به صورت داستانی درمی‌آید و شاعر می­ کوشد تا با داستان، اندیشه ­های خود را به خواننده منتقل کند که البتّه در این کاربرد هم موفّق بوده ­است. از این­رو با مقایسه، تحلیل و تطبیق ساختار روایی شعر این شاعران، مشخص شد که هر گوینده به­ خوبی از اهّمّیت و اعتبار این ساختار روایی در انتقال پیام، آگاه است. در این پژوهش، زبان نمادین و سمبلیک شاعران معاصر فارسی و عربی با تطبیق ساختار واژگان، مفاهیم و مضامین و رویکرد داستانی اشعار این چهار شاعر صاحب سبک، مورد توجّه و تطبیق قرار گرفته­ است.
کلیدواژه‌ها